En het geschiedde op de tijd van het brengen van het avondoffer, dat de profeet Elia nadertrad en zei: O HEER, God van Abraham, van Izak en van Israël, laat het heden bekend worden, dat U God bent in Israël en dat ik Uw knecht ben, en dat ik al deze dingen gedaan heb naar Uw woord.

Verhoor mij, o HEER, verhoor mij, opdat dit volk wete dat U de HEER God bent, en dat U hun hart weer hebt teruggewend.

Toen viel het vuur van de HEER neer en verteerde het brandoffer, het hout, de stenen en het stof, en likte het water op dat in de geul was.

En toen al het volk dit zag, wierpen zij zich op hun aangezicht en zeiden: De HEER, Hij is God; de HEER, Hij is God.

En Elia zeide tot hen: Grijpt de profeten van Baäl; laat niemand van hen ontkomen. En zij grepen hen; en Elia bracht hen naar de beek Kison en slachtte hen daar.

Zo ging Achab op om te eten en te drinken. En Elia ging op naar de top van de Karmel; en hij boog zich ter aarde en legde zijn gezicht tussen zijn knieën,

En zeide tot zijn knecht: Ga nu op, zie uit naar de zee. En hij ging op en zag, en zeide: Er is niets. En hij zeide: Ga wederom, zeven malen.

En het geschiedde op de zevende maal dat hij zeide: Zie, er rijst een kleine wolk op uit de zee, als de hand van een mens. En hij zeide: Ga op, zeg tot Achab: Span uw wagen in en daal af, opdat de regen u niet ophoude.

En het geschiedde intussen dat de hemel zwart werd van wolken en wind, en er was een geweldige regen. En Achab reed en trok naar Jizreël.

En de hand van de HEER was op Elia; en hij gordde zijn lendenen op en liep voor Achab uit tot aan de ingang van Jizreël.