Maar Jonathan, de zoon van Saul, had een groot welgevallen in David; en Jonathan berichtte het David en zei: Saul, mijn vader, zoekt u te doden; wacht u daarom toch, ik bid u, tot de morgen toe, en blijf op een verborgen plaats en verberg uzelf.

En ik zal uitgaan en naast mijn vader staan op het veld waar u bent, en ik zal met mijn vader over u spreken; en wat ik zie, dat zal ik u berichten.

En Jonathan sprak goed over David tot zijn vader Saul en zei tot hem: Laat de koning niet zondigen tegen zijn dienaar, tegen David; want hij heeft niet tegen u gezondigd, en zijn daden zijn u zeer ten goede geweest.

Want hij heeft zijn leven in zijn hand gesteld en de Filistijn verslagen, en de HEER heeft een grote verlossing bewerkstelligd voor heel Israël; u hebt het gezien en u verheugde zich; waarom wilt u dan zondigen tegen onschuldig bloed, door David zonder oorzaak te doden?

En Saul luisterde naar de stem van Jonathan; en Saul zwoer: Zo waar de HEER leeft, hij zal niet gedood worden.

En er was weer oorlog; en David trok uit en streed tegen de Filistijnen en versloeg hen met een grote slachting; en zij vluchtten voor hem.

En de boze geest van de HEER was op Saul, terwijl hij in zijn huis zat met zijn speer in zijn hand; en David speelde met zijn hand.

En Saul trachtte David met de speer aan de muur te nagelen; maar hij ontglipte aan Sauls tegenwoordigheid, en hij sloeg de speer in de muur; en David vluchtte en ontkwam diezelfde nacht.

Saul zond ook boden naar het huis van David, om hem te bewaken en hem des morgens te doden; en Michal, de vrouw van David, berichtte het hem en zei: Indien u uw leven deze nacht niet redt, zult u morgen gedood worden.

Zo liet Michal David neer door een venster; en hij ging en vluchtte en ontkwam.