In het derde jaar van Kores, de koning van Perzië, werd een woord geopenbaard aan Daniël, wiens naam Beltsazar was; en het woord was waarheid, maar de vastgestelde tijd was lang; hij verstond het woord en had inzicht in het gezicht.

In die dagen was ik, Daniël, drie volle weken in rouw.

En op de vierentwintigste dag van de eerste maand, toen ik aan de oever was van de grote rivier, die Hiddekel is —

sloeg ik mijn ogen op en keek, en zie, een zeker man gekleed in linnen, wiens lendenen omgord waren met fijn goud van Ufaz.

Zijn lichaam was ook als turkoois en zijn gezicht als het uiterlijk van de bliksem, en zijn ogen als vurige fakkels, en zijn armen en zijn voeten gelijkend van kleur op blinkend koper, en het geluid van zijn woorden als het geluid van een menigte.

En ik, Daniël, zag alleen het gezicht; want de mannen die bij mij waren, zagen het gezicht niet; maar een grote verschrikking viel op hen, zodat zij wegvluchtten om zich te verbergen.

Zo werd ik alleen achtergelaten en zag dit grote gezicht, en er bleef geen kracht in mij; want mijn frisheid werd aan mij tot een bederf, en ik behield geen kracht.