En toen wij voorbij onze broeders, de kinderen van Ezau, die in Seïr wonen, getrokken waren, langs de weg van de vlakte, van Elath en van Ezeon-Geber, keerden wij ons om en trokken langs de weg van de woestijn van Moab.

En de HEER zei tot mij: Val de Moabieten niet lastig en begin geen strijd met hen, want Ik zal u van hun land niets tot bezitting geven, want Ik heb Ar aan de kinderen van Lot tot bezitting gegeven.

De Emieten woonden daar vroeger, een volk groot en talrijk en lang als de Enakieten,

die ook voor reuzen gehouden werden, zoals de Enakieten; maar de Moabieten noemden hen Emieten.

Ook de Horieten woonden vroeger in Seïr, maar de kinderen van Ezau verdreven hen en verdelgden hen van voor hun aangezicht, en woonden in hun plaats, zoals Israël gedaan heeft met het land van zijn bezitting, dat de HEER hun gegeven heeft.

En de tijd waarin wij van Kades-Barnea getrokken waren totdat wij over de beek Zered getrokken waren, was achtendertig jaren, totdat heel het geslacht van de krijgslieden uit het midden van het leger omgekomen was, zoals de HEER hun gezworen had.

Want voorwaar, de hand des HEREN was tegen hen, om hen uit het midden van het leger te verdelgen, totdat zij verteerd waren.

En het geschiedde, toen al de krijgslieden door de dood uit het midden van het volk verdwenen waren,

Dat de HEER tot mij sprak, zeggende:

Gij zult heden de landpale van Moab, Ar, doortrekken.