En er was hongersnood in het land; en Abram trok naar Egypte af om daar te verblijven, want de hongersnood drukte zwaar op het land.

En het geschiedde, toen hij Egypte naderde om er binnen te gaan, dat hij tot Sarai, zijn vrouw, zei: Zie, ik weet dat u een vrouw van schoon uiterlijk bent.

Daarom zal het geschieden, wanneer de Egyptenaren u zien, dat zij zullen zeggen: Dit is zijn vrouw; en zij zullen mij doden, maar u in leven laten.

Zeg toch: U bent mijn zuster, opdat het mij om uwentwil goed ga en mijn ziel om u gespaard blijve.

En het geschiedde, toen Abram in Egypte kwam, dat de Egyptenaren de vrouw zagen, dat zij zeer schoon was.

En hij deed Abram om harentwil goed; en hij ontving schapen en runderen en ezels en knechten en dienstmaagden en ezelinnen en kamelen.

En de HEER trof Farao en zijn huis met grote plagen vanwege Sarai, de vrouw van Abram.

En Farao riep Abram en zei: Wat hebt u mij aangedaan? Waarom hebt u mij niet verteld dat zij uw vrouw is?

Waarom hebt u gezegd: Zij is mijn zuster, zodat ik haar tot vrouw had kunnen nemen? Nu dan, zie, hier is uw vrouw; neem haar en ga heen.

En Farao gaf zijn mannen aangaande hem bevel; en zij zonden hem weg met zijn vrouw en al wat hij had.