En hij sloot hen allen drie dagen op in bewaring.

En Jozef zeide tot hen op de derde dag: Dit doet, en leeft; want ik vrees God.

Indien gij eerlijke lieden zijt, laat één van uw broeders gebonden blijven in uw gevangenhuis; gaat gij heen, draagt koren mee voor de honger van uw huisgezinnen.

Maar brengt uw jongste broeder tot mij; zo zullen uw woorden bevestigd worden en zult gij niet sterven. En zij deden alzo.

En zij zeiden tot elkander: Wij zijn waarlijk schuldig aangaande onze broeder, omdat wij de benauwdheid zijner ziel zagen, toen hij ons smeekte, en wij wilden niet horen; daarom is deze nood over ons gekomen.

En zij wisten niet dat Jozef hen verstond, want er was een tolk tussen hen.

En hij wendde zich van hen af en weende; en hij keerde tot hen terug en sprak met hen, en nam Simeon van hen en bond hem voor hun ogen.

Toen gebood Jozef hun zakken met koren te vullen, en het geld van ieder terug te leggen in zijn zak, en hun proviand te geven voor de reis; en zo deed hij hun.

En zij laadden hun ezels met het koren en vertrokken van daar.

En toen één van hen zijn zak opende om zijn ezel voer te geven in de herberg, zag hij zijn geld; want zie, het lag bovenin zijn zak.