Toen bracht de priester van Jupiter, die vóór hun stad was, ossen en kransen aan de poorten en wilde met het volk een offer brengen.

Toen de apostelen, Barnabas en Paulus, dit hoorden, scheurden zij hun kleren en liepen onder het volk, roepende

en zeggende: Mannen, waarom doet gij deze dingen? Wij zijn ook mensen van gelijke natuur als gij, en prediken u dat gij u van deze ijdelheden zoudt bekeren tot de levende God, Die de hemel en de aarde en de zee gemaakt heeft, en al wat daarin is,

Die in de voorbije tijden alle volken hun eigen wegen heeft laten bewandelen.

Nochtans heeft Hij Zichzelf niet onbetuigd gelaten, doordat Hij goed deed en ons regen uit de hemel gaf en vruchtbare seizoenen, en onze harten vervulde met voedsel en blijdschap.

En daar kwamen zekere Joden uit Antiochië en Ikonium, die het volk overreedden, en Paulus stenigden en hem buiten de stad sleepten, menende dat hij dood was.

Maar toen de discipelen rondom hem stonden, stond hij op en ging de stad binnen; en de volgende dag vertrok hij met Barnabas naar Derbe.

En toen zij in die stad het evangelie hadden gepredikt en velen onderwezen hadden, keerden zij terug naar Lystra en Ikonium en Antiochië,

de zielen van de discipelen versterkende en hen vermanende te volharden in het geloof, en dat wij door veel verdrukking het Koninkrijk Gods moeten binnengaan.

En toen zij hun in elke gemeente oudsten hadden aangesteld en met vasten hadden gebeden, bevalen zij hen de Heer aan, in Wie zij geloofden.