Want Paulus had besloten langs Efeze te varen, omdat hij geen tijd in Asia wilde doorbrengen; want hij haastte zich, indien het hem mogelijk was, op de dag van Pinksteren te Jeruzalem te zijn.

En vanuit Milete zond hij naar Efeze en riep de oudsten van de gemeente.

En toen zij bij hem gekomen waren, zeide hij tot hen: Gij weet, van de eerste dag af dat ik in Azië kwam, op welke wijze ik te allen tijde bij u geweest ben,

de Heer dienende met alle ootmoedigheid des gemoeds, en met vele tranen en verzoekingen, die mij overkwamen door de lagenlegging der Joden;

en hoe ik niets achtergehouden heb van hetgeen nuttig was, of ik heb het u verkondigd en u geleerd, in het openbaar en van huis tot huis,

En nu zie, ik ga gebonden in de geest naar Jeruzalem, niet wetende wat mij daar zal overkomen,

behalve dat de Heilige Geest van stad tot stad getuigt, zeggende dat banden en verdrukkingen mij wachten.

Maar ik acht geen van deze dingen, noch houd ik mijn leven dierbaar voor mijzelf, opdat ik mijn loop met blijdschap volbrengen mag, en de bediening die ik ontvangen heb van de Heer Jezus, om te getuigen van het evangelie der genade Gods.

En nu zie, ik weet dat gij allen, onder wie ik rondgegaan ben, predikende het Koninkrijk Gods, mijn aangezicht niet meer zien zult.

Daarom neem ik u heden tot getuigen, dat ik rein ben van het bloed van allen.