Ik ben gekomen in mijn hof, mijn zuster, mijn bruid; ik heb mijn mirre met mijn specerij geplukt; ik heb mijn honingraat met mijn honing gegeten; ik heb mijn wijn met mijn melk gedronken. Eet, o vrienden; drinkt, ja, drinkt overvloedig, o geliefden.

Ik slaap, maar mijn hart waakt. Het is de stem van mijn geliefde, die klopt en zegt: Doe mij open, mijn zuster, mijn liefste, mijn duif, mijn volmaakte; want mijn hoofd is vol dauw, en mijn lokken vol druppels van de nacht.

Ik heb mijn mantel uitgedaan; hoe zal ik hem weer aantrekken? Ik heb mijn voeten gewassen; hoe zal ik ze bevuilen?

Ik stond op om mijn geliefde open te doen; en mijn handen dropen van mirre, en mijn vingers van vloeiende mirre, aan de hengsels van het slot.

Ik deed open voor mijn geliefde; maar mijn geliefde had zich omgekeerd en was vertrokken. Mijn ziel bezweek toen hij sprak. Ik zocht hem, maar vond hem niet; ik riep hem, maar hij antwoordde mij niet.

De wachters die de stad doorgingen vonden mij; zij sloegen mij, zij verwondden mij; de wachters van de muren namen mijn sluier van mij weg.

Ik bezweer u, o dochters van Jeruzalem: als gij mijn geliefde vindt, zeg hem dan, dat ik ziek ben van liefde.

Wat is uw geliefde meer dan een ander geliefde, o schoonste onder de vrouwen? Wat is uw geliefde meer dan een ander geliefde, dat gij ons zo bezweert?