Het woord van de HEER dat tot Jeremia gekomen is betreffende de droogte.

Juda treurt en haar poorten kwijnen weg; zij liggen zwart op de grond, en de jammerklacht van Jeruzalem stijgt op.

En hun aanzienlijken hebben hun kleinen naar het water gezonden; zij kwamen bij de putten en vonden geen water; zij keerden terug met hun kruiken leeg; zij werden beschaamd en te schande en bedekten hun hoofd.

Omdat de aardbodem gekloofd is, want er is geen regen gevallen in het land, werden de akkerbouwers beschaamd en bedekten zij hun hoofd.

En de wilde ezels stonden op de kale hoogten, zij snoven naar de wind als draken; hun ogen bezweken, want er was geen gras.

O HEER, hoewel onze ongerechtigheden tegen ons getuigen, doe het toch om Uws naams wil, want onze afdwalingen zijn talrijk; wij hebben tegen U gezondigd.

O hoop van Israël, zijn Redder in tijden van benauwdheid, waarom zoudt Gij zijn als een vreemdeling in het land, en als een reiziger die inkeert om een nacht te vertoeven?

Waarom zoudt Gij zijn als een man die ontzet staat, als een held die niet kan verlossen? Nochtans zijt Gij, o HEER, in ons midden, en wij worden naar Uw naam genoemd; verlaat ons niet.

Zo zegt de HEER tot dit volk: Aldus hebben zij het zwerven liefgehad, zij hebben hun voeten niet weerhouden, daarom heeft de HEER geen welgevallen aan hen; nu zal Hij hun ongerechtigheid gedenken en hun zonden bezoeken.