Het krabt in het dal en verheugt zich in zijn kracht; het trekt uit de gewapenden tegemoet.

Het lacht om vrees en wordt niet verschrikt; het wijkt niet terug voor het zwaard.

De pijlkoker rammelt tegen hem, de flikkerende speer en de lans.

Met onstuimigheid en woede verslindt het de grond; het kan niet stilstaan wanneer de bazuin klinkt.

Bij elke bazuinschreeuw roept het: Heah! En het ruikt de strijd van verre, het gedonder der aanvoerders en het krijgsgeschreeuw.

Stijgt de arend op uw bevel omhoog en maakt hij zijn nest in de hoogte?

Hij woont en verblijft op de rots, op de rotspunt en de vesting.

Van daaruit speurt hij naar voedsel; zijn ogen zien het van verre.

Ook zijn jongen slurpen bloed op, en waar verslagenen zijn, daar is hij.