Nochtans deden mijn broederen die met mij optrokken het hart van het volk smelten; maar ik volgde de HEER, mijn God, volkomen na.

En Mozes zwoer op die dag, zeggende: Voorzeker, het land waarop uw voet getreden heeft, zal uw erfenis zijn, en die van uw kinderen tot in eeuwigheid, omdat gij de HEER, mijn God, volkomen nagevolgd hebt.

En nu, zie, de HEER heeft mij in leven gehouden, zoals Hij gezegd heeft, deze vijfenveertig jaren, van de tijd af dat de HEER dit woord tot Mozes gesproken heeft, terwijl de kinderen Israëls in de woestijn wandelden; en nu, zie, ik ben heden vijfentachtig jaren oud.

Ik ben nog heden zo sterk als ik was op de dag dat Mozes mij uitzond: zoals mijn kracht toen was, zo is mijn kracht nu, voor de strijd, om uit te trekken en in te trekken.

Geef mij dan nu dit bergland, waarover de HEER op die dag gesproken heeft; want gij hebt op die dag gehoord dat de Enakieten daar waren, en dat de steden groot en sterk ommuurd zijn; indien de HEER met mij is, zal ik hen verdrijven, zoals de HEER gesproken heeft.

Hebron werd dan de erfenis van Kaleb, de zoon van Jefunne, de Kenizziet, tot op deze dag, omdat hij de HEER, de God van Israël, volkomen nagevolgd had.

De naam van Hebron was vroeger Kirjat-Arba; welke Arba een groot man was onder de Enakieten. En het land had rust van de oorlog.