Maar het geschiedde, toen Sanballat hoorde dat wij de muur bouwden, dat hij toornig werd en zeer verontwaardigd was, en de Joden bespot.

En hij sprak voor zijn broeders en het leger van Samaria en zei: Wat doen deze zwakke Joden? Zullen zij zichzelf versterken? Zullen zij offeren? Zullen zij het in één dag voltooien? Zullen zij de stenen uit de hopen puin, die verbrand zijn, tot leven wekken?

Nu was Tobia de Ammoniet bij hem, en hij zei: Zelfs wat zij bouwen, als een vos daartegen opklom, zou hij hun stenen muur neerhalen.

Hoor, o onze God, want wij worden veracht; keer hun smaad op hun eigen hoofd, en geef hen over als buit in het land der gevangenschap.

Bedek hun ongerechtigheid niet, en laat hun zonde niet worden uitgewist voor Uw aangezicht; want zij hebben U vertoornd voor de ogen van de bouwers.

Maar het geschiedde, toen Sanballat en Tobia en de Arabieren en de Ammonieten en de Asdodieten hoorden dat het herstel van de muren van Jeruzalem vorderde en dat de scheuren begonnen te worden gedicht, dat zij zeer toornig werden,

En zij spanden allen samen om te komen strijden tegen Jeruzalem en daarin verwarring te stichten.

Wij richtten echter ons gebed tot onze God en stelden wachters tegen hen, dag en nacht, vanwege hen.

En Juda zei: De kracht van de lastdragers is afgenomen, en er is veel puin; wij zijn niet in staat de muur te bouwen.

En onze vijanden zeiden: Zij zullen het niet weten en niet zien, totdat wij in hun midden zijn en hen doden, waardoor het werk tot stilstand komt.