En er was een grote klacht van het volk en hun vrouwen tegen hun broeders, de Joden.

Want er waren die zeiden: Wij, onze zonen en onze dochters zijn velen; laat ons koren nemen voor hen, opdat wij mogen eten en leven.

Er waren ook die zeiden: Wij hebben onze akkers, wijngaarden en huizen verpand om koren te kopen vanwege de honger.

Nu is ons vlees gelijk als het vlees van onze broeders, onze kinderen gelijk als hun kinderen; en zie, wij brengen onze zonen en onze dochters in dienstbaarheid, en sommige van onze dochters zijn reeds in dienstbaarheid gebracht; en het is niet in onze macht dit te verhelpen, want andere mannen hebben onze akkers en wijngaarden.

En ik werd zeer toornig toen ik hun klacht en deze woorden hoorde.

Toen overlegde ik met mijzelf en berispte de edelen en de oversten, en zei tot hen: Gij heft rente op, een ieder van zijn broeder. En ik riep een grote vergadering tegen hen bijeen.

En ik zei tot hen: Wij hebben, naar ons vermogen, onze broeders, de Joden, die aan de heidenen verkocht waren, vrijgekocht; en zult gij zelfs uw broeders verkopen, of zullen zij aan ons worden verkocht? Toen zwegen zij en vonden niets te antwoorden.

Ook zei ik: Het is niet goed wat gij doet; behoort gij niet te wandelen in de vreze van onze God, vanwege de smaad van de heidenen, onze vijanden?