maar Mijn knecht Kaleb, omdat hij een andere geest in hem had en Mij volkomen nagevolgd heeft, hem zal Ik brengen in het land waarheen hij gegaan is, en zijn nageslacht zal het erfelijk bezitten.

(Nu woonden de Amalekieten en de Kanaänieten in het dal.) Morgen keert u om en trekt de woestijn in, langs de weg naar de Rode Zee.

En de HEER sprak tot Mozes en tot Aäron en zei:

Hoe lang zal Ik deze boze gemeente verdragen, die tegen Mij mort? Ik heb de gemorderde klachten der kinderen Israëls gehoord, waarmee zij tegen Mij morren.

Zeg tot hen: Zo waarlijk als Ik leef, spreekt de HEER, Ik zal u doen zoals gij in Mijn oren gesproken hebt:

zullen voorzeker niet komen in het land waarvan Ik gezworen heb u daarin te doen wonen, behalve Kaleb, de zoon van Jefunne, en Jozua, de zoon van Nun.

Maar uw kleine kinderen, van wie gij zeidet dat zij een prooi zouden worden, hen zal Ik daarin brengen, en zij zullen het land kennen dat gij veracht hebt.

Maar wat u betreft, uw lijken zullen in deze woestijn vallen.

En uw kinderen zullen veertig jaar in de woestijn rondzwerven en uw hoererijen dragen, totdat uw lijken in de woestijn verteerd zijn.

Naar het getal der dagen dat gij het land verkend hebt, veertig dagen, een dag voor een jaar, zult gij veertig jaar lang uw ongerechtigheden dragen, en gij zult weten wat het betekent dat Ik Mijn belofte verbroken heb.