Ik weet dat er voor hen niets goeds is, dan om zich te verblijden en het goede te doen in zijn leven.

En ook dat elke mens zou eten en drinken, en het goede genieten van al zijn arbeid; het is de gave van God.

Ik weet dat alles wat God doet, voor eeuwig zal zijn: er kan niets aan toegevoegd worden, noch kan er iets van afgenomen worden; en God doet het, opdat de mensen voor Zijn aangezicht vrezen.

Hetgeen geweest is, is nu; en hetgeen zijn zal, is er al geweest; en God zoekt hetgeen voorbij is.

En bovendien zag ik onder de zon de plaats van het gericht, dat daar goddeloosheid was; en de plaats van de gerechtigheid, dat daar onrecht was.

Ik zei in mijn hart aangaande de toestand van de mensenkinderen, dat God hen zou beproeven, en dat zij zouden inzien dat zij zelf als dieren zijn.

Want wat de mensenkinderen overkomt, overkomt ook de dieren; ja, één ding overkomt hen beiden: zoals de een sterft, zo sterft de ander; zij hebben allen één adem, zodat de mens geen voorrang heeft boven een dier, want alles is ijdelheid.

Allen gaan naar één plaats; allen zijn uit het stof, en allen keren tot het stof terug.

Wie kent de geest van de mens, die opgaat, en de geest van het dier, die neerdaalt naar de aarde?

Daarom zag ik dat er niets beters is dan dat een mens vreugde vindt in zijn eigen werken, want dat is zijn deel; wie zal hem immers brengen om te zien wat na hem zijn zal?