Laat hun weg duister en glibberig zijn; en laat de engel van de HEER hen vervolgen.

Want zonder oorzaak hebben zij voor mij hun net verborgen in een kuil, die zij zonder oorzaak voor mijn ziel gegraven hebben.

Laat verderf hem onverhoeds overvallen; en laat het net dat hij verborgen heeft, hemzelf vangen; laat hij in datzelfde verderf vallen.

En mijn ziel zal zich verheugen in de HEER; zij zal juichen in zijn heil.

Al mijn beenderen zullen zeggen: HEER, wie is U gelijk, die de arme redt van hem die te sterk voor hem is, ja, de arme en de behoeftige van hem die hem berooft?

Zij vergolden mij kwaad voor goed, tot verwoesting van mijn ziel.

Maar wat mij betreft, toen zij ziek waren, was mijn kleding een rouwgewaad; ik verootmoedigde mijn ziel met vasten, en mijn gebed keerde terug in mijn eigen boezem.

Ik gedroeg mij alsof hij mijn vriend of broeder was geweest; ik boog mij neer, diep bedroefd, zoals iemand die treurt om zijn moeder.

Maar in mijn tegenspoed verheugden zij zich en verzamelden zich; ja, de verachten vergaderden zich tegen mij, en ik wist het niet; zij verscheurden mij en hielden niet op.

Met huichelachtige spotters bij feestmalen knarsten zij hun tanden over mij.