Maar wat mij betreft, toen zij ziek waren, was mijn kleding een rouwgewaad; ik verootmoedigde mijn ziel met vasten, en mijn gebed keerde terug in mijn eigen boezem.

Ik gedroeg mij alsof hij mijn vriend of broeder was geweest; ik boog mij neer, diep bedroefd, zoals iemand die treurt om zijn moeder.

Maar in mijn tegenspoed verheugden zij zich en verzamelden zich; ja, de verachten vergaderden zich tegen mij, en ik wist het niet; zij verscheurden mij en hielden niet op.

Met huichelachtige spotters bij feestmalen knarsten zij hun tanden over mij.

Heer, hoe lang zult U toezien? Red mijn ziel van hun verwoestingen, mijn dierbaarste van de leeuwen.

Laat hen die mijn vijanden zijn zonder reden, zich niet over mij verheugen; laat hen die mij zonder oorzaak haten, niet met de ogen knipogen.

Want zij spreken geen vrede; maar zij bedenken bedrieglijke dingen tegen hen die stil zijn in het land.

Ja, zij sparden hun mond wijd open tegen mij en zeiden: Ha, ha, ons oog heeft het gezien!

Dit hebt U gezien, o HEER; zwijg niet; o Heer, wees niet ver van mij.

Ontwaak en sta op tot mijn gericht, ja tot mijn rechtszaak, mijn God en mijn Heer.