Hun ogen puilen uit van vet; zij hebben meer dan het hart zich kan wensen.

Zij zijn verdorven en spreken kwaadaardig over verdrukking; zij spreken met hooghartigheid.

Zij zetten hun mond tegen de hemelen, en hun tong wandelt over de aarde.

Daarom keert zijn volk hierheen terug, en wateren van een volle beker worden hun uitgeperst.

En zij zeggen: Hoe zou God het weten? Is er kennis bij de Allerhoogste?

Waarlijk, ik heb mijn hart tevergeefs gereinigd en mijn handen gewassen in onschuld.

Want de gehele dag ben ik geplaagd geweest, en elke morgen gekastijd.

Als ik zou zeggen: Ik wil zo spreken; zie, dan zou ik zondigen tegen het geslacht van Uw kinderen.

Toen ik trachtte dit te begrijpen, was het te pijnlijk voor mij;

Totdat ik het heiligdom van God binnenging; toen begreep ik hun einde.