Zebulon en Naftali waren een volk dat zijn leven waagde tot de dood toe op de hoogten van het veld.

De koningen kwamen en streden; toen streden de koningen van Kanaän in Taänach, bij de wateren van Megiddo; zij behaalden geen winst van zilver.

Zij streden vanuit de hemel; de sterren in hun banen streden tegen Sisera.

De beek Kison sleepte hen weg, die oude beek, de beek Kison. O mijn ziel, gij hebt de macht vertrapt.

Toen werden de paardenhoeven gebroken door het gestamp, het gestamp van hun machtigen.

Gezegend boven de vrouwen zij Jaël, de vrouw van Heber, de Keniet; gezegend zij zij boven de vrouwen in de tent.

Hij vroeg water, en zij gaf hem melk; zij bracht boter in een vorstelijke schaal.

Zij sloeg haar hand aan de tentpin, en haar rechterhand aan de hamer der werklieden; en met de hamer sloeg zij Sisera, zij verbrijzelde zijn hoofd, ja, zij doorboorde en trof zijn slaap.

Aan haar voeten kromde hij zich, viel hij neer, lag hij neer; aan haar voeten kromde hij zich, viel hij neer; waar hij zich kromde, daar viel hij neer, verslagen.

De moeder van Sisera keek uit door het venster, en riep door het traliewerk: Waarom vertoeft zijn wagen zo lang met te komen? Waarom blijven de wielen van zijn wagens achter?