Toen zong Debora, en Barak, de zoon van Abinoam, op die dag, zeggende:

Looft de HEER voor de wrake van Israël, toen het volk vrijwillig aantrad.

Hoort, gij koningen; neemt ter ore, gij vorsten; ik, ik zal zingen voor de HEER; ik zal lofzingen voor de HEER, de God van Israël.

HEER, toen U uittrok van Seïr, toen U voortschreed vanuit het veld van Edom, beefde de aarde, en de hemelen dropen, ook de wolken dropen water.

De bergen stroomden weg voor het aangezicht des HEREN, zelfs die Sinaï, voor het aangezicht des HEREN, de God van Israël.

De bewoners van de dorpen hielden op, zij hielden op in Israël, totdat ik, Debora, opstond, totdat ik opstond als een moeder in Israël.

Zij kozen nieuwe goden; toen was er oorlog in de poorten. Was er een schild of speer te zien onder veertigduizend in Israël?

Mijn hart gaat uit naar de leiders van Israël, die zich gewillig onder het volk hebben aangeboden. Looft de HEER.

Spreekt, gij die rijdt op witte ezelinnen, gij die zit in het gericht, en gij die wandelt op de weg.

Zij die bevrijd zijn van het lawaai der boogschutters bij de waterputten, daar zullen zij de rechtvaardige daden van de HEER vermelden, ja, de rechtvaardige daden jegens de bewoners van Zijn dorpen in Israël. Toen daalde het volk van de HEER af naar de poorten.