Job 2
Wederom was er een dag dat de zonen Gods kwamen om zich voor de HEER te stellen, en de satan kwam ook onder hen om zich voor de HEER te stellen.
En de HEER zei tot de satan: Vanwaar komt gij? En de satan antwoordde de HEER en zei: Van het rondgaan op de aarde en het heen en weer wandelen daarop.
En de HEER zei tot de satan: Hebt gij acht geslagen op Mijn knecht Job, dat er niemand is zoals hij op de aarde, een volmaakt en oprecht man, die God vreest en wijkt van het kwaad? En hij houdt nog vast aan zijn oprechtheid, hoewel gij Mij tegen hem hebt bewogen om hem zonder oorzaak te verderven.
En de satan antwoordde de HEER en zei: Huid voor huid, ja, alles wat een man heeft, zal hij geven voor zijn leven.
Maar strek nu Uw hand uit en raak zijn gebeente en zijn vlees aan, en hij zal U in Uw aangezicht vloeken.
En de HEER zei tot de satan: Zie, hij is in uw hand; maar spaar zijn leven.
Zo ging de satan heen van het aangezicht des HEREN en sloeg Job met boze zweren van zijn voetzool tot zijn kruin.
En hij nam een potscherf om zich daarmee te krabben; en hij zat neer in de as.
Toen zei zijn vrouw tot hem: Houdt gij nog vast aan uw oprechtheid? Vloek God en sterf.
Maar hij zei tot haar: Gij spreekt als een der dwaze vrouwen spreekt. Zullen wij het goede van God ontvangen en het kwade niet ontvangen? In dit alles zondigde Job niet met zijn lippen.
Toen nu Jobs drie vrienden hoorden van al dit onheil dat over hem gekomen was, kwamen zij, ieder uit zijn woonplaats: Elifaz de Temaniet, Bildad de Suhiet en Zofar de Naämatiet; want zij hadden een afspraak gemaakt om samen te komen om hem te beklagen en te troosten.
En toen zij hun ogen van verre opsloegen en hem niet herkenden, verhieven zij hun stem en weenden; en zij scheurden ieder zijn mantel en wierpen stof op hun hoofden naar de hemel.
Zo zaten zij met hem neder op de grond, zeven dagen en zeven nachten, en niemand sprak een woord tot hem; want zij zagen dat zijn smart zeer groot was.
13 verzen
Statenvertaling