En zij braken op uit Midian en kwamen te Paran; en zij namen mannen met zich mee uit Paran, en zij kwamen in Egypte, bij Farao, de koning van Egypte, die hem een huis gaf, en voedsel voor hem bestemde, en hem land gaf.

En Hadad vond grote gunst in de ogen van Farao, zodat hij hem de zuster van zijn eigen vrouw ten huwelijk gaf, de zuster van Tachpenes, de koningin.

En de zuster van Tachpenes baarde hem Genubath, zijn zoon, die Tachpenes speende in het huis van Farao; en Genubath was in het huis van Farao, temidden van de zonen van Farao.

En toen Hadad in Egypte hoorde dat David bij zijn vaderen ontslapen was, en dat Joab, de legeroverste, gestorven was, zeide Hadad tot Farao: Laat mij gaan, opdat ik naar mijn eigen land mag gaan.

Toen zeide Farao tot hem: Maar wat hebt gij bij mij ontbroken, dat gij nu uw eigen land zoekt te gaan? En hij antwoordde: Niets; maar laat mij toch in elk geval gaan.

En hij vergaderde mannen bij zich, en werd aanvoerder over een bende, toen David hen van Zoba versloeg; en zij trokken naar Damascus en woonden daarin, en regeerden in Damascus.

En hij was een tegenstander van Israël al de dagen van Salomo, behalve het kwaad dat Hadad deed; en hij had een afschuw van Israël, en regeerde over Syrië.

En Jerobeam, de zoon van Nebat, een Efrathiet uit Zereda, de dienaar van Salomo, wiens moeder Zerua heette, een weduwe, hief zijn hand op tegen de koning.

En dit was de reden dat hij zijn hand ophief tegen de koning: Salomo bouwde Millo, en sloot de bressen van de stad van zijn vader David.

En de man Jerobeam was een dapper held; en Salomo, ziende dat de jongeman vlijtig was, stelde hem aan als opzichter over de gehele last van het huis van Jozef.