En zij stond op te middernacht en nam mijn zoon van naast mij, terwijl uw dienstmaagd sliep, en legde hem aan haar boezem, en haar dode kind legde zij aan mijn boezem.

En toen ik des morgens opstond om mijn kind de borst te geven, zie, het was dood; maar toen ik het des morgens aandachtig bekeek, zie, het was mijn zoon niet, die ik gebaard had.

En de andere vrouw zei: Neen; maar het levende kind is mijn zoon, en het dode is uw zoon. Maar deze zei: Neen; maar het dode is uw zoon, en het levende is mijn zoon. Zo spraken zij voor de koning.

Toen zei de koning: De ene zegt: Dit is mijn zoon die leeft, en uw zoon is de dode; en de andere zegt: Neen; maar uw zoon is de dode, en mijn zoon is de levende.

En de koning zei: Breng mij een zwaard. En zij brachten een zwaard voor de koning.

Toen sprak de vrouw wier zoon de levende was tot de koning, want haar moederhart brandde van liefde voor haar zoon, en zij zei: Och, mijn heer, geef haar het levende kind, en dood het geenszins. Maar de andere zei: Laat het noch van mij noch van u zijn; deelt het.

Toen antwoordde de koning en zei: Geef haar het levende kind, en dood het geenszins; zij is zijn moeder.

En geheel Israël hoorde het oordeel dat de koning geveld had, en zij vreesden de koning, want zij zagen dat de wijsheid van God in hem was om recht te doen.