En Ornan keerde zich om en zag de engel; en zijn vier zonen die bij hem waren, verborgen zich. Nu was Ornan bezig tarwe te dorsen.

En toen David naar Ornan toe kwam, sloeg Ornan zijn ogen op, zag David, en ging de dorsvloer uit, en boog zich voor David neer met zijn aangezicht ter aarde.

Toen zeide David tot Ornan: Geef mij de plaats van deze dorsvloer, opdat ik daarop een altaar voor de HEER bouw; geef mij die voor de volle prijs, opdat de plaag van het volk geweerd worde.

En Ornan zeide tot David: Neem hem voor u, en mijn heer de koning doe wat goed is in zijn ogen; zie, ik geef ook de runderen voor de brandoffers, en de dorsinstrumenten voor het hout, en de tarwe voor het spijsoffer; ik geef dit alles.

Maar de koning David zeide tot Ornan: Neen, maar ik zal het zekerlijk voor de volle prijs kopen; want ik zal het uwe niet voor de HEER nemen, noch brandoffers brengen zonder kosten.

En David bouwde daar een altaar voor de HEER, en bracht brandoffers en vredeoffers, en riep de HEER aan; en Hij antwoordde hem met vuur uit de hemel op het brandofferaltaar.

En de HEER gebood de engel; en hij stak zijn zwaard terug in de schede.

Op die tijd, toen David zag dat de HEER hem geantwoord had op de dorsvloer van Ornan de Jebusiet, offerde hij daar.

Want de tabernakel des HEREN, die Mozes in de woestijn gemaakt had, en het brandofferaltaar, bevonden zich in die tijd op de hoogte te Gibeon.

Maar David kon er niet heen gaan voor het aangezicht Gods om te vragen, want hij was bevreesd voor het zwaard van de engel des HEREN.