En het geschiedde, terwijl Saul tot de priester sprak, dat het tumult in het leger der Filistijnen toenam en sterker werd; en Saul zeide tot de priester: Trek uw hand terug.

En Saul en al het volk dat bij hem was, verzamelden zich, en zij kwamen tot de strijd; en zie, ieders zwaard was tegen zijn metgezel, en er was een zeer grote verwarring.

Ook de Hebreeën die tevoren bij de Filistijnen waren geweest, die met hen in het leger opgetrokken waren uit de omliggende streken, keerden zich eveneens om bij de Israëlieten te zijn die bij Saul en Jonathan waren.

Evenzo al de mannen van Israël die zich verborgen hadden in het gebergte Efraïm, toen zij hoorden dat de Filistijnen vluchtten, vervolgden ook zij hen nauw in de strijd.

Zo verloste de HEER Israël op die dag; en de strijd trok verder tot Beth-Aven.

En heel het volk van het land kwam in een woud, en er was honig op de grond.

En toen het volk in het woud kwam, zie, daar droop de honig; maar niemand bracht zijn hand naar zijn mond, want het volk vreesde de eed.

Maar Jonathan had niet gehoord toen zijn vader het volk de eed oplegde; daarom stak hij het einde van de stok uit die in zijn hand was, en doopte die in een honingraat, en bracht zijn hand naar zijn mond; en zijn ogen werden verlicht.

Toen antwoordde een uit het volk en zeide: Uw vader heeft het volk uitdrukkelijk bezworen, zeggende: Vervloekt zij de man die heden enig voedsel eet. En het volk was flauw.

Toen zeide Jonathan: Mijn vader heeft het land in beroering gebracht; zie toch hoe mijn ogen verlicht zijn, omdat ik een weinig van deze honig geproefd heb.