En Saul bouwde een altaar voor de HEER; dit was het eerste altaar dat hij bouwde voor de HEER.

En Saul zeide: Laten wij bij nacht achter de Filistijnen aantrekken en hen plunderen tot het morgenlicht, en laten wij geen man van hen overlaten. En zij zeiden: Doe alles wat goed is in uw ogen. Toen zeide de priester: Laten wij hier tot God naderen.

En Saul raadpleegde God: Zal ik achter de Filistijnen aantrekken? Zult U hen in de hand van Israël geven? Maar Hij antwoordde hem op die dag niet.

Toen zeide Saul: Treedt hierheen, alle oversten van het volk, en onderzoekt en ziet waarin deze zonde heden geweest is.

Want zo waarachtig de HEER leeft, Die Israël verlost: al is het in mijn zoon Jonathan, hij zal voorzeker sterven. Maar er was niemand uit het gehele volk die hem antwoordde.

Daarom zeide Saul tot de HEER, de God van Israël: Geef een volkomen lot. En Saul en Jonathan werden getroffen, maar het volk ontkwam.

En Saul zeide: Werp het lot tussen mij en mijn zoon Jonathan. En Jonathan werd getroffen.

Toen zeide Saul tot Jonathan: Vertel mij wat gij gedaan hebt. En Jonathan vertelde het hem en zeide: Ik heb slechts een weinig honig geproefd met het einde van de stok die in mijn hand was, en zie, ik moet sterven.

En Saul antwoordde: God doe zo en nog meer daartoe, want gij zult voorzeker sterven, Jonathan.

Maar het volk zeide tot Saul: Zou Jonathan sterven, die deze grote verlossing in Israël heeft bewerkt? Dat zij verre! Zo waarachtig de HEER leeft, er zal niet één haar van zijn hoofd ter aarde vallen, want hij heeft heden met God gewerkt. Zo verloste het volk Jonathan, dat hij niet stierf.