Zou ik dan mijn brood nemen, en mijn water, en mijn vlees dat ik voor mijn scheerders geslacht heb, en het geven aan lieden van wie ik niet weet vanwaar zij zijn?

Zo keerden Davids jonge mannen om, gingen terug, en kwamen en vertelden hem al deze woorden.

En David zei tegen zijn mannen: Gord ieder zijn zwaard aan. En zij gordden ieder zijn zwaard aan; ook David gordde zijn zwaard aan. En er trokken met David ongeveer vierhonderd man op, en tweehonderd bleven bij het bepakking.

Maar een van de jonge mannen vertelde het aan Abigaïl, de vrouw van Nabal, en zei: Zie, David heeft boodschappers gezonden uit de woestijn om onze heer te groeten, maar hij heeft hen uitgescholden.

Maar de mannen waren zeer goed voor ons, en wij werden niet gekwetst, en wij misten niets, zolang wij met hen optrokken, toen wij op het veld waren.

Weet dan nu en overweeg wat gij doen wilt, want het kwaad is besloten tegen onze heer en tegen heel zijn huis; want hij is zo'n zoon van Belial, dat niemand hem kan aanspreken.

Toen haastte Abigaïl zich en nam tweehonderd broden, twee kruiken wijn, vijf gereedgemaakte schapen, vijf maten geroosterd koren, honderd rozijnentrossen en tweehonderd vijgenkoeken, en laadde die op ezels.

En zij zei tegen haar dienstknechten: Gaat voor mij uit; zie, ik kom achter u aan. Maar zij vertelde het haar man Nabal niet.

En het geschiedde, terwijl zij op de ezel reed en de helling van de berg afdaalde, dat David en zijn mannen haar tegemoet kwamen, en zij ontmoette hen.

Nu had David gezegd: Voorwaar, tevergeefs heb ik alles bewaard wat deze man in de woestijn had, zodat er niets ontbrak van alles wat hem toebehoorde; maar hij heeft mij kwaad vergolden voor goed.