En David hoorde in de woestijn dat Nabal zijn schapen schoor.

En David zond tien jongemannen uit, en David zei tot de jongemannen: Gaat op naar Karmel en gaat tot Nabal, en groet hem in mijn naam.

En zo zult gij zeggen tot hem die in voorspoed leeft: Vrede zij met u, en vrede met uw huis, en vrede met al wat u toebehoort.

En nu heb ik gehoord dat u scheerders hebt; uw herders nu die bij ons waren, wij hebben hen geen kwaad gedaan, noch miste er iets van hen, al de tijd dat zij in Karmel waren.

Vraag het uw jongemannen en zij zullen het u zeggen. Laat de jongemannen dan genade vinden in uw ogen, want wij komen op een goede dag; geef toch uw dienaren en uw zoon David wat uw hand maar vinden kan.

En Nabal antwoordde de dienaren van David en zei: Wie is David? en wie is de zoon van Isaï? Er zijn tegenwoordig vele dienaren die wegbreken, ieder van zijn heer.

Zou ik dan mijn brood nemen, en mijn water, en mijn vlees dat ik voor mijn scheerders geslacht heb, en het geven aan lieden van wie ik niet weet vanwaar zij zijn?

Zo keerden Davids jonge mannen om, gingen terug, en kwamen en vertelden hem al deze woorden.

En David zei tegen zijn mannen: Gord ieder zijn zwaard aan. En zij gordden ieder zijn zwaard aan; ook David gordde zijn zwaard aan. En er trokken met David ongeveer vierhonderd man op, en tweehonderd bleven bij het bepakking.

Maar een van de jonge mannen vertelde het aan Abigaïl, de vrouw van Nabal, en zei: Zie, David heeft boodschappers gezonden uit de woestijn om onze heer te groeten, maar hij heeft hen uitgescholden.