Toen David en zijn mannen in de stad kwamen, zie, zij was met vuur verbrand, en hun vrouwen en hun zonen en hun dochters waren gevangen weggevoerd.

Toen hieven David en het volk dat bij hem was hun stem op en weenden, totdat er geen kracht meer in hen was om te wenen.

En de twee vrouwen van David waren gevangen weggevoerd, Ahinoam de Jizreëlitische en Abigaïl, de vrouw van Nabal, de Karmeliet.

En David was zeer beangst, want het volk sprak ervan hem te stenigen, omdat de ziel van al het volk verbitterd was, ieder om zijn zonen en om zijn dochters; maar David sterkte zich in de HEER, zijn God.

En David zei tot Abjathar, de priester, de zoon van Ahimelech: Breng mij toch de efod hierheen. En Abjathar bracht de efod bij David.

Zo trok David, hij en de zeshonderd mannen die bij hem waren, en zij kwamen aan de beek Besor, waar degenen die achterbleven, stilhielden.

Maar David vervolgde, hij en vierhonderd mannen; want tweehonderd bleven achter, die zo flauw waren dat zij de beek Besor niet konden overtrekken.

En zij vonden een Egyptenaar in het veld en brachten hem bij David, en gaven hem brood, en hij at; en zij gaven hem water te drinken.

En zij gaven hem een stuk van een vijgenkoek en twee rozijnentrossen; en toen hij gegeten had, keerde zijn geest tot hem terug, want hij had drie dagen en drie nachten geen brood gegeten en geen water gedronken.

En David zei tot hem: Van wie bent u, en vanwaar komt u? En hij zei: Ik ben een jongeman uit Egypte, dienaar van een Amalekiet; en mijn meester heeft mij verlaten, omdat ik drie dagen geleden ziek werd.