Toen zond Jesaja, de zoon van Amoz, tot Hizkia en zeide: Zo zegt de HEER, de God van Israël: Hetgeen gij tot Mij gebeden hebt aangaande Sanherib, de koning van Assyrië, heb Ik gehoord.

Dit is het woord dat de HEER over hem gesproken heeft: De maagd, de dochter van Sion, veracht u en bespot u; de dochter van Jeruzalem schudt haar hoofd achter u.

Wie hebt gij gehoond en gelasterd, en tegen wie hebt gij uw stem verheven en uw ogen omhooggeslagen? Tegen de Heilige Israëls.

Door uw boden hebt gij de HEER gehoond en gezegd: Met de menigte van mijn wagens ben ik opgeklommen naar de hoogte van de bergen, naar de uithoeken van de Libanon; en ik zal zijn hoge cederbomen vellen en zijn uitgelezen dennenbomen; en ik zal doordringen tot zijn verste grenzen en zijn dichtbeboste Karmel.

Ik heb gegraven en vreemd water gedronken, en met de zolen van mijn voeten heb ik alle rivieren van de belegerde plaatsen drooggelegd.

Daarom waren hun inwoners van geringe kracht, zij waren verschrikt en beschaamd; zij waren als het gras des velds en als de groene kruid, als het gras op de daken en als koren dat verdord is voordat het opgeschoten is.

Maar Ik ken uw verblijf, en uw uitgaan en uw ingaan, en uw woede tegen Mij.

Omdat uw woede tegen Mij en uw getier tot Mijn oren is opgeklommen, zal Ik Mijn haak in uw neus slaan en Mijn toom tussen uw lippen leggen, en Ik zal u terugdoen keren langs de weg waarlangs gij gekomen zijt.

En dit zal u het teken zijn: gij zult dit jaar eten wat vanzelf opkomt, en in het tweede jaar wat uit hetzelfde voortkwam; maar in het derde jaar, zaai en maai, plant wijngaarden en eet de vrucht daarvan.

En het overblijfsel van het huis van Juda dat ontkomen is, zal wederom wortel schieten naar beneden en vrucht dragen naar boven.