En toen Josia zich omkeerde, zag hij de graven die daar op de berg waren; en hij zond en nam de beenderen uit de graven, en verbrandde ze op het altaar en verontreinigde het, overeenkomstig het woord van de HEER dat de man Gods uitgeroepen had, die deze dingen had uitgeroepen.

Toen zei hij: Wat is dat voor een gedenkteken dat ik zie? En de mannen van de stad zeiden hem: Het is het graf van de man Gods, die uit Juda gekomen is en deze dingen heeft uitgeroepen die u tegen het altaar van Bethel gedaan hebt.

En hij zei: Laat hem met rust; laat niemand zijn beenderen aanroeren. Zo lieten zij zijn beenderen met rust, met de beenderen van de profeet die uit Samaria was gekomen.

Verder deed Josia ook met alle tempels van de hoogten die in de steden van Samaria waren, die de koningen van Israël gemaakt hadden om de Heer tot toorn te verwekken, overeenkomstig al wat hij in Bethel gedaan had.

En hij slachtte alle priesters van de hoogten die daar waren op de altaren, en verbrandde mensenbeenderen op hen; en hij keerde terug naar Jeruzalem.

Want er was geen Pascha zoals dit gehouden, van de dagen van de richters die Israël richtten, noch in al de dagen van de koningen van Israël, noch van de koningen van Juda;

maar in het achttiende jaar van koning Josia werd dit Pascha voor de HEER in Jeruzalem gehouden.

Bovendien schafte Josia de waarzeggers en de toveraars, de terafim, de afgoden en al de gruwelen die in het land Juda en in Jeruzalem te zien waren, af, opdat hij de woorden van de wet zou bevestigen die geschreven staan in het boek dat Hilkia, de priester, in het huis van de HEER gevonden had.

En vóór hem was er geen koning zoals hij, die zich tot de HEER bekeerde met heel zijn hart, met heel zijn ziel en met heel zijn kracht, naar al de wet van Mozes; en na hem stond er geen zoals hij op.

Nochtans keerde de HEER zich niet af van de hevigheid van Zijn grote toorn, waarmee Zijn toorn tegen Juda ontstoken was, vanwege al de tergerijen waarmee Manasse Hem getergd had.