Dit nu zijn de laatste woorden van David. David, de zoon van Isaï, heeft gesproken, en de man die hoog verheven werd, de gezalfde van de God van Jakob, de lieflijke psalmdichter van Israël, heeft gesproken:

De Geest van de HEER heeft door mij gesproken en Zijn woord was op mijn tong.

En hij zal zijn als het licht van de morgen, wanneer de zon opgaat, een morgen zonder wolken; als het tere gras uit de aarde voortspruit door helderheid na regen.

Hoewel mijn huis niet zo is bij God, heeft Hij toch met mij een eeuwig verbond gemaakt, dat in alle dingen welgeordend en bevestigd is; voorwaar, dit is al mijn heil en al mijn lust, hoewel Hij het nog niet doet uitspruiten.

Maar de zonen van Belial zullen allen zijn als doornen die weggeworpen worden, want zij kunnen met de hand niet aangeraakt worden.

Maar de man die hen aanraakt, moet zich wapenen met ijzer en de schacht van een speer; en zij zullen geheel met vuur verbrand worden ter plaatse.

Dit zijn de namen van de helden die David had: De Tachmoniet, die als hoofdman zat, de voornaamste van de aanvoerders; deze was Adino, de Ezniet. Hij hief zijn speer op tegen achthonderd man, die hij in één keer versloeg.