Toen werd Abner zeer toornig over de woorden van Isboseth en zei: Ben ik een hondenkop, die het met Juda houdt? Ik bewijs heden goedertierenheid aan het huis van Saul, uw vader, aan zijn broeders en aan zijn vrienden, en ik heb u niet overgeleverd in de hand van David; en nu rekent gij mij heden een overtreding aan met betrekking tot deze vrouw?

Zo doe God aan Abner en zo voege Hij hem nog toe, zo waarachtig als de HEER aan David gezworen heeft, zo zal ik hem dat doen:

om het koninkrijk van het huis van Saul over te brengen en de troon van David te vestigen over Israël en over Juda, van Dan tot Berseba.

En hij kon Abner geen woord meer antwoorden, omdat hij hem vreesde.

En Abner zond boden namens hem tot David, zeggende: Van wie is het land? En hij zei verder: Sluit uw verbond met mij, en zie, mijn hand zal met u zijn om geheel Israël tot u te doen overkomen.

En David zond boden tot Isboseth, de zoon van Saul, om te zeggen: Geef mij mijn vrouw Michal, die ik mij ondertrouwd heb voor honderd voorhuiden van de Filistijnen.

En Isboseth zond heen en liet haar weghalen van haar man, van Paltiël, de zoon van Lais.

En haar man ging met haar mee, al wenend achter haar aan, tot Bachurim. Toen zei Abner tot hem: Ga, keer terug. En hij keerde terug.

En Abner had overleg gepleegd met de oudsten van Israël, zeggende: Gij hebt in het verleden David tot koning over u begeerd;

doe het dan nu, want de HEER heeft over David gesproken, zeggende: Door de hand van Mijn dienaar David zal Ik Mijn volk Israël redden uit de hand van de Filistijnen en uit de hand van al hun vijanden.