En zie, de dienaren van David en Joab kwamen terug van het achtervolgen van een bende en brachten grote buit met zich mee; maar Abner was niet meer bij David in Hebron, want hij had hem weggezonden en hij was heengegaan in vrede.

Toen Joab en het gehele leger dat bij hem was kwamen, berichtte men aan Joab, zeggende: Abner, de zoon van Ner, is tot de koning gekomen, en hij heeft hem weggezonden en hij is heengegaan in vrede.

Toen kwam Joab tot de koning en zei: Wat hebt gij gedaan? Zie, Abner is tot u gekomen; waarom hebt gij hem weggezonden, zodat hij is heengegaan?

Gij kent Abner, de zoon van Ner; hij is gekomen om u te bedriegen en om uw uitgaan en uw inkomen te weten, en om alles te weten wat gij doet.

En toen Joab van David weggegaan was, zond hij boden achter Abner aan, die hem terugbrachten van de put van Sira; maar David wist het niet.

En daarna, toen David het hoorde, zei hij: Ik en mijn koninkrijk zijn voor eeuwig onschuldig voor het aangezicht van de HEER aan het bloed van Abner, de zoon van Ner.

Laat het neerkomen op het hoofd van Joab en op het gehele huis van zijn vader; en laat in het huis van Joab niet ontbreken iemand die een vloeiing heeft, of die melaats is, of die op een stok leunt, of die door het zwaard valt, of die gebrek aan brood heeft.

Zo hebben Joab en zijn broeder Abisai Abner gedood, omdat hij hun broeder Asaël bij Gibeon in de strijd gedood had.

En David zei tot Joab en tot al het volk dat bij hem was: Scheurt uw klederen en gordt u met een zak, en bedrijft rouw voor Abner. En koning David zelf ging achter de baar.

En zij begroeven Abner in Hebron; en de koning verhief zijn stem en weende bij het graf van Abner; en al het volk weende.