Maar de vorst van het koninkrijk Perzië weerstond mij eenentwintig dagen; maar zie, Michaël, een van de voornaamste vorsten, kwam mij helpen, en ik bleef daar bij de koningen van Perzië.

Nu ben ik gekomen om u te doen verstaan wat uw volk in de laatste dagen overkomen zal; want het gezicht is nog voor vele dagen.

En toen hij zulke woorden tot mij had gesproken, keerde ik mijn aangezicht naar de grond en werd stom.

En zie, een die geleek op de gedaante van een mensenkind raakte mijn lippen aan; toen opende ik mijn mond en sprak en zei tot hem die voor mij stond: O mijn heer, door het gezicht zijn mijn smarten over mij gekomen en ik heb geen kracht behouden.

Want hoe kan de knecht van deze mijn heer spreken met deze mijn heer? Want wat mij betreft, er is terstond geen kracht meer in mij, en er is geen adem meer in mij.

En hij zei: O mens die zeer bemind bent, wees niet bevreesd; vrede zij u, wees sterk, ja, wees sterk. En toen hij tot mij gesproken had, werd ik versterkt en zei: Laat mijn heer spreken, want u hebt mij gesterkt.

Toen zei hij: Weet u waarom ik tot u gekomen ben? En nu zal ik terugkeren om te strijden met de vorst van Perzië; en wanneer ik vertrokken ben, zie, dan zal de vorst van Griekenland komen.

Maar ik zal u bekendmaken wat er opgetekend is in het boek der waarheid; en er is niemand die mij bijstaat in deze dingen, behalve Michaël, uw vorst.