En op de vierentwintigste dag van de eerste maand, toen ik aan de oever was van de grote rivier, die Hiddekel is —

sloeg ik mijn ogen op en keek, en zie, een zeker man gekleed in linnen, wiens lendenen omgord waren met fijn goud van Ufaz.

Zijn lichaam was ook als turkoois en zijn gezicht als het uiterlijk van de bliksem, en zijn ogen als vurige fakkels, en zijn armen en zijn voeten gelijkend van kleur op blinkend koper, en het geluid van zijn woorden als het geluid van een menigte.

En ik, Daniël, zag alleen het gezicht; want de mannen die bij mij waren, zagen het gezicht niet; maar een grote verschrikking viel op hen, zodat zij wegvluchtten om zich te verbergen.

Zo werd ik alleen achtergelaten en zag dit grote gezicht, en er bleef geen kracht in mij; want mijn frisheid werd aan mij tot een bederf, en ik behield geen kracht.

En zie, een hand raakte mij aan en richtte mij op mijn knieën en op de palmen van mijn handen.

En hij zei tot mij: O Daniël, u, die zeer bemind bent, let op de woorden die ik tot u spreek, en ga staan, want nu ben ik tot u gezonden. En toen hij dit woord tot mij had gesproken, stond ik bevend op.

Toen zei hij tot mij: Wees niet bevreesd, Daniël; want van de eerste dag af dat u uw hart erop gezet had om te begrijpen en uzelf voor uw God te verootmoedigen, zijn uw woorden gehoord, en ik ben gekomen vanwege uw woorden.

Maar de vorst van het koninkrijk Perzië weerstond mij eenentwintig dagen; maar zie, Michaël, een van de voornaamste vorsten, kwam mij helpen, en ik bleef daar bij de koningen van Perzië.

Nu ben ik gekomen om u te doen verstaan wat uw volk in de laatste dagen overkomen zal; want het gezicht is nog voor vele dagen.