Als de dagen waarop de Joden rust gekregen hadden van hun vijanden, en de maand die voor hen veranderd was van droefheid in blijdschap, en van rouw in een goede dag; dat zij die zouden maken tot dagen van feestmaal en blijdschap, en van het zenden van geschenken aan elkander, en van gaven aan de armen.

En de Joden namen op zich te doen zoals zij begonnen waren, en zoals Mordechai hun geschreven had,

Omdat Haman, de zoon van Hammedatha, de Agagiet, de vijand van al de Joden, tegen de Joden een plan beraamd had om hen te verdelgen, en Pur, dat is het lot, geworpen had om hen te verslaan en te verdelgen;

Maar toen Esther voor de koning kwam, beval hij door brieven dat zijn boze plan, dat hij tegen de Joden beraamd had, op zijn eigen hoofd zou terugkeren, en dat hij en zijn zonen aan de galg gehangen zouden worden.

Daarom noemden zij deze dagen Purim, naar de naam van Pur. Daarom, vanwege alle woorden van deze brief, en vanwege wat zij hierover gezien hadden, en wat hun overkomen was,

En dat deze dagen herdacht en gevierd zouden worden in elk geslacht, elk gezin, elk gewest en elke stad; en dat deze dagen van Purim niet zouden ophouden onder de Joden, noch de gedachtenis daarvan vergaan zou uit hun nageslacht.

Toen schreef koningin Esther, de dochter van Abihaïl, en Mordechai, de Jood, met alle gezag, om deze tweede brief van Purim te bevestigen.

En hij zond de brieven aan al de Joden, naar de honderd zevenentwintig gewesten van het koninkrijk van Ahasveros, met woorden van vrede en waarheid,

Om deze dagen van Purim te bevestigen op hun vastgestelde tijden, zoals Mordechai, de Jood, en koningin Esther hun opgelegd hadden, en zoals zij voor zichzelf en voor hun nageslacht vastgesteld hadden, de aangelegenheden van de vasten en hun geroep.

En het besluit van Esther bevestigde deze aangelegenheden van Purim; en het werd opgeschreven in het boek.