Maar toen Esther voor de koning kwam, beval hij door brieven dat zijn boze plan, dat hij tegen de Joden beraamd had, op zijn eigen hoofd zou terugkeren, en dat hij en zijn zonen aan de galg gehangen zouden worden.

Daarom noemden zij deze dagen Purim, naar de naam van Pur. Daarom, vanwege alle woorden van deze brief, en vanwege wat zij hierover gezien hadden, en wat hun overkomen was,

Stelden de Joden vast en namen op zich, en op hun nageslacht, en op allen die zich bij hen zouden voegen, dat het niet zou nalaten, dat zij deze twee dagen zouden vieren naar hun voorschrift en naar hun vastgestelde tijd, elk jaar;

En dat deze dagen herdacht en gevierd zouden worden in elk geslacht, elk gezin, elk gewest en elke stad; en dat deze dagen van Purim niet zouden ophouden onder de Joden, noch de gedachtenis daarvan vergaan zou uit hun nageslacht.

Toen schreef koningin Esther, de dochter van Abihaïl, en Mordechai, de Jood, met alle gezag, om deze tweede brief van Purim te bevestigen.

Om deze dagen van Purim te bevestigen op hun vastgestelde tijden, zoals Mordechai, de Jood, en koningin Esther hun opgelegd hadden, en zoals zij voor zichzelf en voor hun nageslacht vastgesteld hadden, de aangelegenheden van de vasten en hun geroep.

En het besluit van Esther bevestigde deze aangelegenheden van Purim; en het werd opgeschreven in het boek.