En de HEER deed een zeer sterke westenwind waaien, die de sprinkhanen wegnam en hen in de Rode Zee wierp; er bleef niet één sprinkhaan over in het gehele gebied van Egypte.

Maar de HEER verhardde het hart van Farao, zodat hij de kinderen Israëls niet liet gaan.

En de HEER zei tot Mozes: Strek uw hand uit naar de hemel, opdat er duisternis over het land Egypte kome, een duisternis die gevoeld kan worden.

En Mozes strekte zijn hand uit naar de hemel, en er was een dikke duisternis in het gehele land Egypte drie dagen lang.

Zij zagen niemand, en niemand stond drie dagen lang van zijn plaats op; maar alle kinderen Israëls hadden licht in hun woningen.

En Mozes zei: Gij moet ook slachtoffers en brandoffers aan ons geven, opdat wij de HEER onze God offeren.

Ons vee zal ook met ons gaan; er zal geen hoef achterblijven, want daarvan moeten wij nemen om de HEER onze God te dienen, en wij weten niet waarmee wij de HEER dienen moeten, totdat wij daarheen komen.

Maar de HEER verhardde het hart van Farao, en hij wilde hen niet laten gaan.

En Farao zei tot hem: Ga van mij weg, wacht u ervoor mijn aangezicht weer te zien, want op de dag dat gij mijn aangezicht ziet, zult gij sterven.

En Mozes zei: Gij hebt goed gesproken; ik zal uw aangezicht niet meer zien.