Toen riep Farao Mozes en Aäron en zei: Smeek de HEER, dat Hij de kikvorsen van mij en van mijn volk wegneme; en ik zal het volk laten gaan, zodat zij de HEER offers kunnen brengen.

En Mozes zei tot Farao: Stel mij boven u: tegen welke tijd zal ik voor u, voor uw dienaren en voor uw volk smeken, om de kikvorsen van u en uw huizen weg te doen, zodat zij alleen in de rivier overblijven?

En hij zei: Morgen. En hij zei: Het zij naar uw woord, opdat u moge weten dat er niemand is gelijk de HEER onze God.

En de kikvorsen zullen van u wijken, en van uw huizen, en van uw dienaren, en van uw volk; zij zullen alleen in de rivier overblijven.

En Mozes en Aäron gingen van Farao weg; en Mozes riep tot de HEER vanwege de kikvorsen die Hij over Farao had gebracht.

En men vergaderde hen op hopen, en het land stonk.

Maar toen Farao zag dat er verlichting was, verhardde hij zijn hart en luisterde niet naar hen, zoals de HEER gezegd had.

En de HEER zei tot Mozes: Zeg tot Aäron: Strek uw staf uit en sla het stof van de aarde, zodat het luizen worden door heel het land Egypte.

En zij deden zo; want Aäron strekte zijn hand met zijn staf uit en sloeg het stof van de aarde, en het werd luizen op de mensen en op het vee; al het stof van de aarde werd luizen door heel het land Egypte.

En de tovenaars deden evenzo met hun bezweringen om luizen voort te brengen, maar zij konden het niet; zo waren er luizen op de mensen en op het vee.