En de levende wezens liepen heen en weer als de verschijning van een flits van bliksem.

Terwijl ik de levende wezens aanschouwde, zie, er was een wiel op de aarde bij de levende wezens, met zijn vier zijden.

De verschijning van de wielen en hun werk was als de kleur van een turkoois; en zij vieren hadden eenzelfde gelijkenis; en hun verschijning en hun werk was als een wiel in het midden van een wiel.

Als zij gingen, gingen zij naar hun vier zijden; en zij keerden zich niet om als zij gingen.

Wat hun velgen betreft, zij waren zo hoog dat zij ontzagwekkend waren; en hun velgen waren rondom vol ogen, bij alle vier.

Waarheen de geest ging, gingen zij, daarheen was de geest te gaan; en de wielen werden tegelijkertijd met hen opgeheven, want de geest van het levende wezen was in de wielen.

Wanneer die gingen, gingen dezen; en wanneer die stilstonden, stonden dezen; en wanneer die van de aarde werden opgeheven, werden de wielen tegelijkertijd met hen opgeheven, want de geest van het levende wezen was in de wielen.

En de gelijkenis van het uitspansel boven de hoofden van het levende wezen was als de kleur van het ontzagwekkende kristal, uitgespreid over hun hoofden van boven.

En onder het uitspansel waren hun vleugels recht, de ene naar de andere; elk had er twee, die aan deze zijde bedekten, en elk had er twee, die aan die zijde hun lichamen bedekten.

En toen zij gingen, hoorde ik het geluid van hun vleugels, als het geluid van grote wateren, als de stem van de Almachtige, de stem van het spreken, als het gedruis van een leger; wanneer zij stilstonden, lieten zij hun vleugels neer.