Nu was de hand des HEREN op mij in de avond, voordat de ontvluchte was gekomen; en Hij had mijn mond geopend, totdat hij in de morgen tot mij kwam; en mijn mond werd geopend, en ik was niet langer stom.

Toen kwam het woord des HEREN tot mij, zeggende:

Mensenkind, zij die die woeste plaatsen van het land Israël bewonen, spreken zeggende: Abraham was één, en hij bezat het land; maar wij zijn velen; ons is het land ter erfenis gegeven.

Zeg daarom tot hen: Zo zegt de Heere HEER: Gij eet met het bloed, en gij heft uw ogen op tot uw afgoden, en gij vergiet bloed — en zoudt gij het land bezitten?

Gij staat op uw zwaard, gij bedrijft gruwelen, en gij verontreinigt ieder de vrouw van zijn naaste — en zoudt gij het land bezitten?

Want Ik zal het land ten uiterste woest maken, en de trots van haar kracht zal ophouden; en de bergen van Israël zullen woest zijn, zodat er niemand doorheen trekt.

Dan zullen zij weten dat Ik de HEER ben, wanneer Ik het land ten uiterste woest gemaakt heb vanwege al hun gruwelen die zij begaan hebben.

En gij, mensenkind, de kinderen van uw volk spreken nog altijd over u bij de muren en in de deuren der huizen, en zij spreken de een tot de ander, ieder tot zijn broeder, zeggende: Komt toch, en hoort wat het woord is dat van de HEER uitgaat.

En zij komen tot u zoals het volk pleegt te komen, en zij zitten voor u als Mijn volk, en zij horen uw woorden, maar zij doen ze niet; want met hun mond betonen zij veel liefde, maar hun hart gaat uit naar hun hebzucht.

En zie, gij zijt voor hen als een zeer liefelijk lied van iemand die een aangename stem heeft en goed kan spelen op een instrument; want zij horen uw woorden, maar zij doen ze niet.