En het woord van de HEER kwam tot mij, zeggende:

Mensenkind, profeteer tegen de herders van Israël, profeteer en zeg tot hen: Zo zegt de Heere HEER tot de herders: Wee de herders van Israël die zichzelf weiden! Zouden de herders niet de kudde weiden?

Gij eet het vette, en gij kleedt u met de wol, gij slacht de gemesten — maar de kudde weidt gij niet.

De zwakken hebt gij niet gesterkt, het zieke hebt gij niet genezen, het gebroken hebt gij niet verbonden, het weggedrevene hebt gij niet teruggebracht, het verlorene hebt gij niet gezocht; maar met hardheid en met wreedheid hebt gij over hen geheerst.

En zij werden verstrooid, omdat er geen herder was; en zij werden een prooi voor alle dieren des velds, toen zij verstrooid werden.

Daarom, gij herders, hoort het woord van de HEER:

Zo waarlijk als Ik leef, zegt de Heere HEER, omdat Mijn kudde een prooi geworden is, en Mijn kudde een voedsel geworden is voor elk dier des velds, omdat er geen herder was, en Mijn herders Mijn kudde niet zochten, maar de herders zichzelf weidden en Mijn kudde niet weidden;

Daarom, gij herders, hoort het woord van de HEER:

Zo zegt de Heere HEER: Zie, Ik ben tegen de herders; en Ik zal Mijn kudde van hun hand eisen, en Ik zal hen doen ophouden de kudde te weiden; en de herders zullen zichzelf niet meer weiden; want Ik zal Mijn kudde uit hun mond redden, opdat zij hun geen voedsel meer zijn.

Want zo zegt de Heere HEER: Zie, Ik Zelf zal naar Mijn schapen zoeken en naar hen omzien.