En Abraham haastte zich naar de tent, naar Sara, en zei: Maak snel drie maten fijn meel gereed, kneed het, en maak broden op het vuur.

En Abraham liep naar de kudde, en haalde een mals en goed kalf, en gaf het aan de jongeman; en die haastte zich om het klaar te maken.

En hij nam boter en melk, en het kalf dat hij bereid had, en zette het hun voor; en hij stond bij hen onder de boom, en zij aten.

En zij zeiden tot hem: Waar is Sara, uw vrouw? En hij zei: Zie, in de tent.

En hij zei: Ik zal zeker bij u terugkeren als de tijd des levens is aangebroken; en zie, Sara, uw vrouw, zal een zoon hebben. En Sara hoorde het in de tentingang, die achter hem was.

Daarom lachte Sara in zichzelf en zei: Nu ik oud geworden ben, zou ik wellust hebben, terwijl ook mijn heer oud is?

En de HEER zei tot Abraham: Waarom lacht Sara en zegt: Zou ik werkelijk een kind baren, nu ik oud ben?

Is er ook maar iets te wonderlijk voor de HEER? Op de vastgestelde tijd zal Ik bij u terugkeren, als de tijd des levens is aangebroken, en Sara zal een zoon hebben.

Toen ontkende Sara en zei: Ik heb niet gelachen; want zij was bevreesd. En Hij zei: Nee, maar u hebt wel gelachen.

En de mannen stonden van daar op en keken uit over Sodom; en Abraham ging met hen mee om hen op weg te brengen.