En Abraham liep naar de kudde, en haalde een mals en goed kalf, en gaf het aan de jongeman; en die haastte zich om het klaar te maken.

En hij nam boter en melk, en het kalf dat hij bereid had, en zette het hun voor; en hij stond bij hen onder de boom, en zij aten.

En zij zeiden tot hem: Waar is Sara, uw vrouw? En hij zei: Zie, in de tent.

En hij zei: Ik zal zeker bij u terugkeren als de tijd des levens is aangebroken; en zie, Sara, uw vrouw, zal een zoon hebben. En Sara hoorde het in de tentingang, die achter hem was.

Nu waren Abraham en Sara oud en op gevorderde leeftijd gekomen; en het had bij Sara opgehouden te gaan naar de wijze der vrouwen.

En de HEER zei tot Abraham: Waarom lacht Sara en zegt: Zou ik werkelijk een kind baren, nu ik oud ben?

Is er ook maar iets te wonderlijk voor de HEER? Op de vastgestelde tijd zal Ik bij u terugkeren, als de tijd des levens is aangebroken, en Sara zal een zoon hebben.

Toen ontkende Sara en zei: Ik heb niet gelachen; want zij was bevreesd. En Hij zei: Nee, maar u hebt wel gelachen.

En de mannen stonden van daar op en keken uit over Sodom; en Abraham ging met hen mee om hen op weg te brengen.

En de HEER zei: Zal Ik voor Abraham verbergen wat Ik doe?