En toen hij talmdde, grepen de mannen zijn hand en de hand van zijn vrouw en de hand van zijn twee dochters; want de HEER was hem barmhartig; en zij brachten hem naar buiten en stelden hem buiten de stad.

En het gebeurde, toen zij hen naar buiten hadden gebracht, dat hij zei: Red uw leven; zie niet achter u om, en sta niet stil in de gehele vlakte; vlucht naar het gebergte, opdat u niet omkomt.

En Lot zei tot hem: Och nee, mijn Heer!

Zie toch, Uw dienaar heeft genade gevonden in Uw ogen, en U hebt Uw barmhartigheid groot gemaakt, die U mij bewezen hebt door mijn leven te redden; maar ik kan niet naar het gebergte vluchten, opdat de ramp mij niet overvalle en ik sterve.

Zie toch, deze stad is nabij genoeg om daarheen te vluchten, en zij is klein; laat mij daarheen ontkomen — is zij niet klein? — dan zal mijn ziel leven.

Haast u, ontvlucht daarheen; want Ik kan niets doen totdat u daar aangekomen bent. Daarom werd de naam van de stad Zoar genoemd.

De zon was opgegaan over de aarde toen Lot Zoar binnentrad.

Toen regende de HEER zwavel en vuur op Sodom en op Gomorra neer, van de HEER uit de hemel;

En Hij verwoestte die steden, en de gehele vlakte, en alle inwoners van de steden, en al wat op de grond groeide.

Maar zijn vrouw keek achter hem om, en zij werd een zoutpilaar.