En Esau liep hem tegemoet, omhelsde hem, viel hem om de hals en kuste hem; en zij weenden.

En hij hief zijn ogen op en zag de vrouwen en de kinderen, en zei: Wie zijn dezen bij u? En hij zei: De kinderen die God uw knecht genadiglijk geschonken heeft.

Toen naderden de dienstmaagden, zij en haar kinderen, en zij bogen zich neer.

Ook Lea naderde met haar kinderen en zij bogen zich neer; en daarna naderden Jozef en Rachel, en zij bogen zich neer.

En hij zei: Wat bedoelt gij met al die kudden die ik ontmoet heb? En hij zei: Om genade te vinden in de ogen van mijn heer.

En Jakob zei: Neen, toch, als ik dan genade in uw ogen gevonden heb, ontvang mijn geschenk dan uit mijn hand; want ik heb uw aangezicht aanschouwd als het aangezicht van God, en gij hebt mij welwillend ontvangen.

Neem toch mijn zegen die u gebracht is, want God heeft mij genadig behandeld en ik heb genoeg. En hij drong bij hem aan, zodat hij het aannam.

En hij zei: Laat ons onze reis aanvaarden en optrekken, dan ga ik voor u uit.

Maar hij zei tot hem: Mijn heer weet dat de kinderen teer zijn en dat de zogende kudden en runderen bij mij zijn; en als men ze één dag te hard drijft, zal de gehele kudde sterven.

Laat mijn heer, bid ik u, zijn knecht voorbijgaan; en ik zal langzaam voortgaan, naar de maat van het vee dat voor mij uit gaat en naar de maat van de kinderen, totdat ik bij mijn heer te Seïr kom.