Toen zei Jozef tot het volk: Zie, ik heb u heden en uw land voor Farao gekocht: zie, hier is zaad voor u, en gij zult het land bezaaien.

En het zal geschieden bij de oogst, dat gij een vijfde deel aan Farao zult geven, en vier delen zullen voor uzelf zijn, als zaad voor het veld, en als voedsel voor u en voor wie in uw huizen zijn, en als voedsel voor uw kleine kinderen.

En zij zeiden: Gij hebt ons leven gered; laat ons genade vinden in de ogen van mijn heer, en wij zullen Farao's dienaren zijn.

En Jozef stelde het als een wet over het land van Egypte, tot op deze dag, dat Farao het vijfde deel zou hebben; behalve het land van de priesters alleen, dat niet het eigendom van Farao werd.

En Israël woonde in het land van Egypte, in het land Gosen; en zij hadden bezittingen daarin, en zij groeiden en vermenigvuldigden zich buitengewoon.

En de tijd naderde dat Israël sterven moest: en hij riep zijn zoon Jozef, en zei tot hem: Als ik nu genade gevonden heb in uw ogen, legt dan, bid ik u, uw hand onder mijn heup, en bewijst mij goedheid en trouw; begraaft mij toch niet in Egypte;

Maar ik zal rusten bij mijn vaderen, en gij zult mij uit Egypte dragen, en mij begraven in hun begraafplaats. En hij zei: Ik zal doen zoals gij gesproken hebt.

En hij zei: Zweert mij. En hij zwoer hem. En Israël boog zich neer aan het hoofdeinde van het bed.