En Zijn glans was als het licht; Hij had stralen uit Zijn hand, en daar was de verberging van Zijn macht.

Voor Zijn aangezicht ging de pest, en brandende kolen gingen uit aan Zijn voeten.

Hij stond en mat de aarde; Hij zag en deed de volken sidderen; en de eeuwige bergen werden verstrooid, de eeuwige heuvelen bogen zich neer; Zijn wegen zijn eeuwig.

Ik zag de tenten van Kusan in verdrukking; de gordijnen van het land Midian beefden.

Was de HEER verbolgen op de rivieren? Was Uw toorn tegen de rivieren? Was Uw grimmigheid tegen de zee, toen U reed op Uw paarden en Uw wagens van verlossing?

De bergen zagen U en beefden; de stortvloed van wateren ging voorbij; de diepte verhief zijn stem en hief zijn handen omhoog.

De zon en maan stonden stil in hun woning; bij het licht van Uw pijlen gingen zij, en bij het schijnen van Uw blinkende speer.

U trok door het land in gramschap, U dorste de heidenen in toorn.

U trok uit tot verlossing van Uw volk, tot verlossing met Uw Gezalfde; U verwondde het hoofd uit het huis van de goddeloze, door het fundament bloot te leggen tot aan de hals. Sela.

U doorstak met zijn eigen staven het hoofd van zijn dorpen; zij kwamen als een wervelwind om mij te verstrooien; hun gejuich was als om de arme in het verborgene te verslinden.